از جمله موارد مهم در اين مجموعه آن است كه قرائت كلمات در آن بر أساس روايت شعبه وحفص از قرائت عاصم بيان شده كه اين مطلب نشان مىدهد كه در اين دوره ، اين دو روايت به‌ويژه روايت شعبه در إيران رايج بوده است . موارد رسم الخطّى كه در اين رساله به آن اشاره شده ، تنها شامل قطع ووصل كلمات وموارد تاء تأنيث كشيده در قرآن است . ازآنجا كه مؤلّف يا كاتب در حاشيهء متن اصلى ، چندين بار از كتابي به نام خلاصة الوقوف - احتمالا اثر سجاوندى - نام برده است مالك اين نسخه در ابتداى آن ، اين اثر را با نام خلاصة الوقوف نوشتهء ابن مهران نيشابورى ( متوفّى 381 ه . ق ) معرّفى كرده است . ولى همانطور كه گفته شد ، ذكر اشخاصى چون ابن الجزري اين نظر را رد مىكند . در فهرست نسخ خطّى كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى نيز اين رساله با همين نام ثبت شده است . ولى با توجّه به موضوعات موجود در اين رساله ، مصحّحان نام رسالة في كتابة المصحف را براي آن برگزيدند . نسخهء مورد استفاده بازخوانى رسالهء حاضر بر أساس نسخهء 1 / 12232 كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى صورت گرفته است . « 1 » اين رساله در سال 1109 ه . ق توسّط شمس الدّين بن عبد الغفّار بن شمس الدّين بن عبد الغفّار بن گشايش اورامانى كتابت شده است .

--> ( 1 ) . فهرست نسخ خطّى كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى ، ج 35 ، صص 228 - 225 .